Jak sprawdzić porowatość włosów? Proste testy w domu

Porowatość włosów możesz sprawdzić w domu, wykonując test szklanki wody, test dotyku i obserwując, jak pasma schną oraz reagują na wilgoć. Najbardziej wiarygodne wyniki daje badanie mikroskopem, jednak proste metody w zupełności wystarczą do wstępnego rozpoznania typu. W artykule znajdziesz opisy trzech porowatości oraz wskazówki pielęgnacyjne.

Czym jest porowatość włosów?

Porowatość włosów to stopień odchylenia łusek od kory włosa. Te drobne łuski tworzą zewnętrzną powierzchnię pasma i składają się głównie z cysteiny i kwasów tłuszczowych. Kwasy te pełnią funkcję warstwy ochronnej przed zimnem, wiatrem i promieniowaniem ultrafioletowym.

W praktyce wyróżnia się 3 główne typy porowatości – niską, średnią i wysoką. To, jak mocno łuski odstają, decyduje o szybkości chłonięcia wody i reakcji na składniki aktywne. Znajomość tego parametru pozwala uniknąć błędów w pielęgnacji, które często wynikają z przypadkowego doboru kosmetyków.

Jak sprawdzić porowatość włosów w domu?

Domowe metody najlepiej łączyć, bo pojedynczy wynik bywa mylący. Warto zacząć od prostych testów, a potem porównać je z codziennym zachowaniem włosów.

Najbardziej precyzyjną metodą określenia porowatości włosów jest badanie mikroskopem. Domowe testy traktuj jako wstępną ocenę.

Test szklanki wody

Do tego testu przygotuj czyste, suche włosy oraz szklankę wody o temperaturze pokojowej. Wrzuć kilka pasm do naczynia i obserwuj je przez kilka minut.

Jeśli włosy natychmiast opadają na dno, to znak wysokiej porowatości. Utrzymywanie się na powierzchni przez cały czas wskazuje na niską porowatość, a częściowe zanurzenie po kilku minutach – na średnią. Wynik zależy jednak od czystości włosa, obecności kosmetyków, temperatury wody i pęcherzyków powietrza, dlatego nie powinien być jedynym wyznacznikiem.

Test dotyku i obserwacja

Obserwacja to jedna z praktyczniejszych metod. Zwróć uwagę, czy pasma szybko schną, czy łatwo je obciążyć, czy się puszą i czy po umyciu wyglądają na matowe.

Następnie przesuń palcami po pojedynczym włosie od końca w stronę nasady. Im większy opór wyczujesz, tym wyższa porowatość. Gładkie i śliskie pasma zwykle mają domknięte łuski.

Jak działają testy online?

Testy porowatości online opierają się na serii pytań o wygląd, kondycję i codzienną pielęgnację. Część z nich składa się z 13 pytań, a po ich uzupełnieniu wskazuje typ porowatości. Taki quiz nie zastąpi badania mikroskopem, ale pomaga uporządkować obserwacje.

Jak rozpoznać poszczególne typy porowatości?

Trzy typy różnią się wyglądem, czasem schnięcia i reakcją na wilgoć. Poniższa tabela zbiera najczęstsze cechy.

Włosy niskoporowate

Włosy niskoporowate mają domknięte, ściśle przylegające łuski, przez co są gładkie, lśniące i odporne na uszkodzenia mechaniczne, ale często oklapnięte u nasady, wolno schną i łatwo je przeciążyć. W pielęgnacji sprawdzają się lekkie humektanty, takie jak aloes i pantenol, oraz proteiny o małych cząsteczkach – aminokwasy i keratyna hydrolizowana. Z olejów lepiej wybierać nasycone, na przykład kokosowy, babassu i masło shea. Trzeba też uważać na nadmiar protein, bo te włosy bardzo łatwo przeproteinować, przez co stają się sztywne i matowe.

Włosy średnioporowate

Włosy średnioporowate to najbardziej powszechny typ. Ich łuski są lekko rozchylone, dlatego pasma łatwo się układają, ale przy dużej wilgotności powietrza potrafią się puszyć. Zazwyczaj wyglądają zdrowo, choć bywają przesuszone na końcach.

W ich codziennej pielęgnacji najlepiej sprawdza się równowaga PEH, czyli umiarkowane ilości protein, emolientów i humektantów. Dzięki temu włosy zachowują elastyczność, miękkość i zdrowy wygląd bez ryzyka przeciążenia.

Włosy wysokoporowate

Włosy wysokoporowate mają mocno rozchylone, odstające łuski. Szybko chłoną wilgoć, ale równie szybko ją tracą, przez co bywają suche, szorstkie, matowe i mocno się puszą. Taki typ często dotyczy włosów kręconych, farbowanych lub rozjaśnianych.

W pielęgnacji pomagają emolienty, które zatrzymują wilgoć, oraz proteiny wielkocząsteczkowe – jedwab, pszenica i owies. Z olejów warto stosować wielonasycone, na przykład z pestek winogron, lniany i z czarnuszki.

Humektanty nakładaj przed emolientami, inaczej pasma zaczną się puszyć. Dzięki temu wilgoć zostaje zamknięta wewnątrz, a fryzura łatwiej się układa.

Jak dbać o włosy zgodnie z porowatością?

Podstawą świadomej pielęgnacji jest zachowanie równowagi PEH, czyli dostarczanie włosom trzech grup składników w odpowiednich proporcjach. Codzienna rutyna powinna obejmować delikatne mycie włosów, odżywkę oraz raz w tygodniu maskę. W skład równowagi PEH wchodzą:

• proteiny odbudowujące – keratyna, proteiny jedwabiu, proteiny pszenicy,
• emolienty ochronne – oleje i masła roślinne, silikony, woski,
• humektanty nawilżające – gliceryna, aloes, mocznik, kwas hialuronowy,
• lekkie humektanty wspomagające – pantenol, aminokwasy, keratyna hydrolizowana.

Nadmiar protein daje włosy sztywne, szorstkie i matowe, a ich niedobór sprawia, że pasma są oklapnięte, pozbawione objętości i sprężystości. Nadmiar emolientów obciąża włosy i sprawia, że wyglądają na tłuste nawet tuż po umyciu, natomiast niedobór powoduje suchość, puszenie i elektryzowanie. Zbyt dużo humektantów prowadzi do puszenia przy wysokiej wilgotności powietrza, a zbyt mało – do suchości i matowości.

Włosy wysokoporowate uwielbiają proteiny, ale bez emolientów będą się puszyć.

Co może zmienić porowatość włosów?

Porowatość bywa cechą wrodzoną, jednak może ulec zmianie pod wpływem czynników zewnętrznych. Farbowanie, rozjaśnianie, ondulacja oraz stylizacja na gorąco stopniowo odchylają łuski od kory, przez co zdrowe pasma mogą stać się wysokoporowate. Częste używanie prostownicy, lokówki i suszarki z gorącym powietrzem również narusza warstwę ochronną. Dlatego warto obserwować włosy po każdym zabiegu i w razie potrzeby modyfikować pielęgnację, nawet jeśli początkowy typ porowatości był inny.